Birce, resimlerinde Türkiye Cumhuriyeti’nin kültürel değerlerinden biri olan Yörük kadınlarına yer veriyor. Sanatçının kendi ifadesiyle “Yerli Frida’lar” olarak tanımladığı bu kadınlar, portrelerinde yaşam mücadelesini, güçlü duruşlarını ve tüm zorluklara rağmen yüzlerinden eksilmeyen gülümsemelerini taşıyor. Frida Kahlo’nun yaşam hikâyesi ve sanatında bulduğu ortaklıklar üzerinden Yörük kadınlarını resmeden Birce, her portresinde farklı bir yaşanmışlığı, direnci ve duyguyu görünür kılmayı amaçlıyor.

1972 yılının Eylül ayında Ankara’nın Kazan ilçesinde dünyaya gelen Birce; şair, yazar ve sanatsever Türkçe öğretmeni olan bir baba ile çevresel koşullar nedeniyle okuma fırsatı verilmemiş bu nedenle müzik yeteneğini ortaya koyamamış bir annenin çocuğu olarak büyüdü. Babasının mesleği nedeniyle Türkiye’nin farklı yörelerinde yaşaması, ona zengin bir bakış açısı kazandırdı.

Televizyonun olmadığı dönemde aile içinde yapılan sanatsal sohbetler, okunup üzerine tartışılan romanlar, babasının sesinden dinlediği Nâzım Hikmet şiirleri ve annesinin söylediği Türk sanat müziği eserleri, Birce’nin sanatla şekillenen iç dünyasının temelini oluşturdu.

Sanat eğitimini 1997 yılında Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Resim-İş Öğretmenliği Bölümü’nde tamamlayan Birce, Atatürk’ün izinde yürüyen çağdaş Cumhuriyet kadınlarından biri olarak sanatını kültürel değerlerin aktarımıyla buluşturuyor. Prof. Dr. Türkan Saylan’ın “Her eğitimli kadının bu Cumhuriyet’e borcu vardır” sözünü bir misyon olarak benimseyen sanatçı, resimlerinde özellikle Yörük kadınlarının yaşamlarını, mücadelelerini ve güçlü duruşlarını anlatıyor.

Sanatçının portrelerinde kadınların başlarında taşıdıkları rengârenk çiçekler ve yüzlerindeki gülümseme, yaşadıkları zorluklara rağmen hayata tutunma biçimlerinin bir ifadesi olarak karşımıza çıkıyor. Aziz Nesin’in “Gülümsemek, adaleti bozuk bir düzene sessiz bir küfürdür. Gülümseyin” sözünden esinlenen sanatçı, portrelerindeki gülümsemeyi yalnızca bir yüz ifadesi olarak değil, yaşanmışlıkların ve mücadelelerin taşıdığı anlamın bir yansıması olarak değerlendiriyor.

Sanatçı bu yaklaşımını şöyle ifade ediyor: “Portrelerimdeki her bir gülümseme, yüzüne yerleşenin izleyicide duyumsattığı gülümsemenin ötesinde, resmedilen insanın sessiz çığlığıdır. Her biri, bir yaşanmışlığın mücadelesiyle yoğrulmuş ve de o olgunlukla, yüze sadece, duyguca, gülümseme olarak yerleşmiştir.”